środa, 3 maja 2017

Seminarium z p. Agnieszką Boczulą

Także byłam, widziałam, zobaczyłam i wyciągnęłam bardzo dużo wiedzy. Ale zacznijmy od początku...

Na szkolenie psów byłam obrażona kilka ostatnich miesięcy, a nawet lat. Po ciągu niepowodzeń, gdzie miałam problem z psem, a szkoleniowcy nie potrafili/nie chcieli mi pomóc. Odpuściłam temat całkowicie, wysiadłam. Ot zaszyłam się w naszym ogrodzie, naszej bezpiecznej przystani, tupnęłam nóżką i postanowiłam nie jeździć na szkolenia.

I tak sobie żyłam z psami... Aż nadszedł styczeń i odszedł Ciapek. I stwierdziłam, że coś muszę zrobić. I tak wpadło mi w oko, że będzie zorganizowane seminarium pod Poznaniem z p. Agnieszką Boczulą. Nazwisko bardzo znane w Owczarkowym towarzystwie, także zanim dobrze podjęłam decyzję to już miałam głosy, że WARTO. No to się zapisałam, a dopiero potem sobie pomyślałam, co zrobiłam. No i pojechałam jako obserwator, uzbroiłam się w zeszyt i długopis i muszę powiedzieć, że to była jedna z najmądrzejszych decyzji.

Poznałam nowe osoby, z którymi można godzinami rozmawiać o psach. W końcu psiarz z psiarzem się dogada. Spotkanie z różnymi psami, które wymagają innej pracy i podejścia, a jednocześnie każdy z nich chciał współpracować z człowiekiem. Taka fajna odmiana, jeśli ktoś siedzi tylko w Owczarkach Niemieckich.

A jeśli chodzi o wiedzę, którą wyciągnęłam to takie podejście do psa, aby każdy zrozumiał ( i pies i człowiek), o co chodzi. Aby też szkolenie było jak najbardziej zbliżone do naturalnego. Wytłumaczenie psu najprostszą drogą, aby wiedział co i jak ma zrobić, a przy tym wytłumaczenie nam, ludziom, skomplikowanego mechanizmu, co tam piesek sobie w główce myśli. I często to bywa tak, że nam się wydaje coś innego, a pies wyraźnie pokazuje, co jest nie tak. Każdy problem był przeanalizowany, znalezienie rozwiązania i przede wszystkim przećwiczenie tego. Czyli po prostu praca, praca i jeszcze raz praca z psem. Na tym to wszystko się opiera. Połączenie teorii z praktyką. I co najważniejsze, aby dobrać metodę do psa, a nie odwrotnie. Niektóre rzeczy wykorzystam i wprowadzę do moich łosi.

Część rzeczy znałam i stosowałam jak Gandi był mały, czyli nakręcanie na zabawkę, samą zabawę czy uczenie prostego chodzenia przy nodze. W każdym razie, cały przekaz był dla mnie jasny, bo podstawy w podejściu do psa znałam. Ale też były dla mnie nowości, których nie znałam i w życiu nie spodziewałabym się, że to jest tak istotne w szkoleniu psów.

Do tego p. Agnieszka jest osobą bardzo otwartą na pomoc innym, doradzi i porozmawia. Bardzo się cieszę, że zdecydowałam się na to semi, bo spędziłam bardzo efektownie ten dzień. Pojechałam z pewnymi dylematami i dostałam bardzo cenne rady. Widziałam też metody szkoleniowe i radość psów, że współpracują z człowiekiem, jaka to jest wielka radość psio-ludzka. I ciągłe szkolenie, polepszanie relacji, kombinowanie, spędzanie wspólnego czasu, który jest podparty na dobrociach, ale w zaawansowanej formie, że aż mi się łezka zakręciła. Także chyba wracam do ćwiczeń. A nie tylko pitu, pitu, żeby coś porobić. Bo i mi tego brakuje, jak szlifowałam posłuszeństwo i psu, który aż się pali, aby coś porobić. Do tego muszę postawić z Gandziochem na socjal. I koniecznie zacząć pracę nad aportem regulaminowym, bo aż wstyd się przyznać, nadal leży on nie ruszony. Wiem, wiem, powinnam to zacząć już dawno, ale brakło mi chęci i motywacji. A teraz muszę się za to wziąć, jak jestem na fali. Złapałam też bakcyla i kusi mnie zapisanie się na jeszcze jakieś fajne semi, których jest coraz więcej. Warto zdobywać wiedzę i być otwartym na nowe rzeczy. Także polecam wszystkim, jeśli ktoś ma możliwości i chęci to naprawdę warto.

Nooo, a moje pieski zostały w domu i intensywnie leżakowały.

środa, 26 kwietnia 2017

Choroba nie wybiera

Tak to zazwyczaj jest, że jak jest dobrze to to szybko się sknoci i jest źle. Można nawet rzec, że już się przyzwyczaiłam, że co jakiś czas odwiedzamy naszą Panią weterynarz, pewnie z obawy, aby o nas nie zapomniała. Część zabiegów sama przy psach robię, ale z znaczną większością jednak pędzę do naszej Pani doktor. Lepiej dmuchać na zimne, bo im dłużej zwleka się z jakimś problemem to on się powiększa. I później zamiast naderwanego pazura mamy poważne zapalenie.

W pewną sobotę rano Ciapek spał jak zwykle u mnie na łóżku. Zwinięty był w kulkę w rogu łóżka i nic nie zapowiadało problemów. Aż chciał się rozciągnąć i skończyło mu się łóżko.Po prostu z niego spadł, dość nieszczęśliwie, bo na kręgosłup. Wstał, otrzepał się i z powrotem hycnął na wyrko. I było normalnie. W weekend były małe epizody jak to, że rozpędził się i nie trafił na rodziców wyrko czy przy zbieganiu z schodów, poplątały mu się łapki. Zrzuciliśmy winę na wiek, no i to nie był pierwszy raz jak w przypływie szału coś mu nie wyszło.

Aż nadszedł poniedziałek, a mój Ciapuś był nie wyraźny. Chodził zgięty w pół, a raczej leżał, bo chodzenie sprawiało mi bardzo dużo bólu, trząsł się, nie jadł, nie pił, stękał, jak go dotykałam. Pojechaliśmy do naszej Pani doktor i po badaniu dostał zastrzyki i tabletki do domu. Po prostu stłukł sobie kręgosłup.
Prześwietliliśmy kręgosłup, zbadaliśmy krew.I jedynie wyniki wątroby były trochę podwyższone.

I się zaczęło. Moje miejsce na spanie zostało przeniesione na dół, porozkładane psie kocyki i co chwilę wychodzenie na dwór.

Jak się polepszyło to wróciliśmy do mojego pokoju. Ale leki się skończyły a pies nadal miał nie prawidłowy kręgosłup. Kolejne zastrzyki i była lekka poprawa. Tzn. był zwolniony i nie chodził idealnie, ale trochę się kręgosłup wyprostował tzn. nie był już zgięty w pół.

Potem zauważyłam problemy z główką, była przekrzywiona na prawą stronę, oczko było dziwne. Tzn. nie mrugał nim, nie widział na nie, nie wodził wzrokiem za przedmiotem. I prawa tylna łapka zawodziła. Najpierw była opcja, że coś ma w uszku, ciało obce. Ale dostał głupiego jasia, dobrze oglądnięte i tylko kilka kłaczków było. One nie spowodowałyby takich problemów. Czyli problem neurologiczny. Przy okazji miał zrobione USG, obcięte pazurki, pobraną krew. Wskaźniki wątroby spadły i były prawie w normie. Okazało się, że miał trochę otłuszczoną wątrobę, co jest normalne w tym wieku. Czyli wszystko OK.

I w ten sam dzień, Ciapek miał pierwsze dwa ataki padaczki. Wieczorem w środę 4 stycznia. Pierwszy trwał ponad 10 minut. Przez 10 minut psa wyginało w różne strony, z pyska leciały litry śliny. Ale doszedł do siebie, po dwóch godzinach, na spacerze był kolejny atak. Dostaliśmy kolejne leki.

I przy każdej stresującej sytuacji byłą obawa, ze znowu dostanie ataku. Kolejny pojawił się, jak goście pojechali. Potem były delikatniejsze, bo czasem wyginało psu głowę do tyłu i miał wzrok rozbiegany. Po zakryciu oczu ręką, szybko dochodził do siebie. Takich incydentów było sporo. Czasem wiedziałam, że ma atak, bo głową w coś uderzył, ale to trwało z 3sekundy.

Skoro ataki pojawiały się, jak pies się zdenerwował to dostawał tabletki na uspokojenie, dość silne. Chodził pijany. Wpadał na ścianę, na choinkę. Chore oczko ropiało, i wpadały mu igliwia. Cały czas nie chodził po schodach, z czasem progi w domu były problemem.

Nie jadł niczego twardego jak karma, więc dostawał gotowane jedzenie, od końca grudnia.I to z ręki, bo miał problem z jedzeniem z miski. Głowa mu kiwała się na strony, trafienie w jedzenie nie było najłatwiejsze. Ale apetyt mu dopisywał, zjadał śniadania i kolację i mogę powiedzieć, że w sporych ilościach.

Mniej więcej od czasu ataków padaczki doszły trzęsiawki. Były mrozy i po każdym powrocie z dworu pies trząsł się, zawijaliśmy go w kocyk i w jakąś moją bluzę i czekaliśmy aż się uspokoi.

Później znowu wrócił wygięty kręgosłup. Pojechaliśmy do innego weta, który stwierdził porażenie prawej strony pyszczka, że na to oczko nie widzi, a drugie też nie najlepiej. Ogon klapnął. Z chodzeniem było gorzej. Miał jakby sztywność karku, bo nie mógł się położyć wygodnie.
I kolejne leki.

W czwartek nawet nie cieszył się, że Pańcio przyjechał, nawet głowy nie podniósł.

W piątek rano tj.20 stycznia, wyniosłam go na dwór, zrobił dwie kropki, siku i wróciliśmy do domu. Położył się i juz nie wstał, nie reagował. Pojechaliśmy do weta i skoro pies je (rano i wieczorem po gotowanym skrzydełku indyka), robi siku i koopę i co najważniejsze, chodzi. Zrobił 3 kroczki w gabinecie to dostał 4 zastrzyki i dalsze leczenie.

Była poprawa, ale nie na długo.

Niestety w niedzielę wieczorem, wlazł pod suszarkę z ubraniami i dostał atak. W poniedziałek rano kolejny. Zrobił siku i leżał. O 12.45 dostał bardzo silnego ataku padaczki, pierwszy raz skomlał i piszczał, do tego oddał mocz. Jak już wrócił do siebie to oczy miał nieobecne, leżał na kocyku i zero reakcji. Dosłownie po godzinie było taki sam atak. I już nie było żadnej reakcji. Leżał jak warzywko. Nawet oczami nie ruszał. I podjęliśmy najgorszą decyzję, pozwoliliśmy mu odejść, przy nas, w jego domu, na naszych rękach,

On tak strasznie cierpiał...

O. 14.40 jego serce przestało bić...


I tak w niecałe 1,5 miesiąca z zdrowego psa, pełnego energii i chęci do życia zrobił się totalny wrak. Bardzo szybko się zestarzał. I odszedł od nas.

To nie jest tak, że od samego początku po równej pochyłej się staczał. Nieee, były poprawy. Kręgosłup przestał wystawać, poprawiało się z chodzeniem, nawet główka się wyprostowała, ogonkiem zaczął machać. Raz nawet wszedł po schodach do góry. Dlatego ciągle się pocieszaliśmy, że z tego na pewno wyjdzie. Przecież są poprawy. Był czas, ze ataki się uspokoiły, zaczął więcej jeść, bo np. zjadł 1,5 skrzydła na jeden posiłek. Jak przy sikaniu podnosił łapkę, jak pogryzł twarde psie ciastko. Jednak choroba postępowała, najpierw jedno oczko, potem drugie. Wyniki miał dobre, bo kręgosłup ostatecznie był zdrowy, narządy przy badaniu USG prawidłowe, ciut tylko wątroba otłuszczona. Nawet wyniki z krwi, gdzie wskaźnik wątroby był ciut podwyższony wrócił bliżej normy.
 Przez problemy z chodzeniem obijał się o ściany, meble. Przez sztywność karku nie mógł wygodnie się położyć.Tylko bardziej rzucał się na podłogę. Przy atakach padaczki też obijał się. Na dworze czasem chodził w kółko, zanim dopiero wystartował na prostą. Chodził powolutku, potykał się i przewracał. Był ciągle asekurowany. Wszystko było zdrowe, oprócz głowy. Im dalej w las, tym miał więcej książkowych objawów guza mózgu. Przy delikatnym głaskaniu po głowie widać było, że głowa go boli, a dotyk trochę mu pomagał. Najbardziej zmyliło mnie zachowanie psa. Byłam pewna, że przy guzie mózgu pies będzie wykazywać agresję do otoczenia. A u nas było odwrotnie, stał się spokojniejszy, nie reagował agresją na nic, czy to ktoś do domu wszedł, czy u weta czy w jakiejkolwiek innej sytuacji.
Aby potwierdzić czy to był na pewno guz, trzeba byłoby wykonać specjalistyczne badania jak rezonans czy tomografia. Nie zdążyliśmy. Została jeszcze jedna opcja, a mianowicie sekcja zwłok, ale nie chciałam. 

Niech biega szczęśliwy i bez bólu w Tęczowym Moście.

Czułam się zobowiązana, aby takiego posta stworzyć. Pierwszy post na naszym blogu bez zdjęcia...

środa, 5 kwietnia 2017

Psie imprezy

Przy okazji niedawnych urodzin Soni i Gazika, chciałam poruszyć pewien temat. Ot moje przemyślenia, które chciałabym sobie jakoś uporządkować.

Czy kupowanie psu prezentów, pieczenie tortów i świętowanie z psem to gruba przesada, zaspokojenie własnych ambicji czy potrzeba serca?

Jasne jest to, że pies nie wie, że to akurat dzisiaj wypadają jego urodziny, ba on nawet nie wie co to jest. Także, jeśli ktoś tego dnia nie świętuje to psu przykro nie jest.



Jedni kupują multum obroży, szelek, zabawek i smaków. Drudzy wezmą psa na długi spacer, wyczochrają za uszkiem, poleniuchują razem na kapanie przed telewizorem. Inni zrobią kompleksowe, coroczne badania psu. W sumie ogranicza nas tylko wyobraźnia. Pytanie czy pies z wszystkiego się jednakowo cieszy czy po prostu urodziny to tylko pretekst, aby samemu sobie coś kupić.

Wiadome jest, że psu jest bez różnicy jakie szelki czy smycz będzie na dzielni nosił. O ile tylko nie powodują u niego dyskomfortu. Ot czy to będzie kolejna para szelek, różniąca się kolorem, dopasowania do najnowszych trendów czy to za miliony monet, jeśli psu będzie wygodne to będą mu się podobać. Albo wręcz odwrotnie, jeśli pies nie lubi szelek to i kolejne go nie uszczęśliwią. Także moim zdaniem, akcesoria spacerowe są dla nas prezentem. Jednocześnie fajnie jest kiedy pies ma coś znoszone i dostaje coś nowego.

Ale jeśli rzecz idzie o smaki czy zabawki, czyli coś, co pies sam z siebie korzysta jest moim zdaniem właśnie prezentem dla psa. To sprawia mu o wiele większą radość tzn. widzę to po moich psiakach. Wow, nowa zabawka... łaaaał. A jedzenie gryzaków, które dostają okazyjnie to mniamciuuuu, pychotka. To u nas największy szał robi, także wiem w co u nas trzeba celować. I tu już psu jest obojętne czy zabawka będzie droga, znanej firmy czy samoróbka w domu typu piłki bosmanki, maty węchowej czy łamigłówek. Tak samo mogą to być gryzaki suszone kupowane w wyspecjalizowanych sklepach czy wykonanie własnego tortu czy jakiegoś przysmaku, gdzie przepis można bez problemu znaleźć w internecie.

Dla psa nie jest ważne ile wydaliśmy na jakąś rzecz, ale doceni nasz wysiłek. Albo też nie, jeśli nie trafimy w preferencje psiaka np. zabawką, która nie spodoba mu się. Także tu sprawdzi się to, na ile znamy psa. Tak samo, albo bardziej będzie szczęśliwszy, jeśli poświęcimy mu dużo czasu, wspólnego czasu, gdzie jesteśmy tylko MY, czyli ja i pies. Tak niewiele a tak dużo. Bo to jest najważniejsze dla psa, bo po to urodził się pies. Aby być blisko człowieka.

Wykonywanie badań kontrolnych to jest temat dość drażliwy.  Nie każdy je robi, nie każdy chce, a to tyle pieniędzy kosztuje itp.Ale zamiast czasem kupować pięćdziesiątą obrożę to lepiej psa przebadać. Wszak zdrowie jest najważniejsze.

W takim razie czy poprzez sprawianie psu niespodzianek jest bardziej uczłowieczaniem psa?
W pewnym sensie tak, to jest domena ludzka świętowanie ważnych wydarzeń z życia. Ale czy w tym przypadku dzieje się komukolwiek krzywda? NIE. Psu nie dzieje się krzywda jak dostanie psi tort, rzeczy przeznaczone specjalnie dla niego czy zostanie mu poświęcony czas. Ba, wtedy pies jest zadowolony, szczęśliwszy. Dlatego zachęcam do celebrowania każdej uroczystości.

Ja nie neguję żadnej postawy o ile psu nie dzieje się krzywda. Sama uwielbiam sprawiać prezenty moim psom, mam z tego ogromną radość, a jak pies się z tego cieszy to cel jest osiągnięty.

W tym roku urodziny sponsoruje planetdog
Jednocześnie nie rozumiem ogólnego sprzeciwu społeczeństwa, że jestem dziwakiem czy innym wynaturzeniem, bo to pies jest. Bo pies nie rozumie, że ma urodziny. Owszem, ale cieszyć z podarunku to się potrafi. Czy na prawdę ludzie nie mają innych zmartwień, tylko wyrażanie swojej opinii, jeśli ktoś po prostu różni się od innych? Bo ma inne spojrzenia na psa. Gdzie pies to pełnoprawny członek rodziny a nie tylko na łańcuch i do budy.

Dlatego moim zdaniem, świętowanie z psem jest bardzo fajne i miłe. Pokazuje jak człowiek jest silnie związany z psem, że to nie jest tylko pies jako istota żywa, ale to jest przede wszystkim nasz przyjaciel.

No i najważniejsze, o ile jest to wszystko robione z potrzeby serca, że chce się psu zrobić przyjemność, a nie tylko po to, aby na FB można było się pochwalić, jak to Pimpuś jest rozpieszczany. Bo nie ma nic gorszego, jak bycie nie szczerym, jak robienie wszystkiego tylko i wyłącznie pod publikę, aby czekać na poklask.

I chcę zwrócić uwagę, że nie liczą się tylko kosztowne rzeczy, bo dla kogoś, a w szczególności dla psa zamiast kupowanie kolejnej zabawki ważniejsze jest wspólne spędzanie czasu i to należy uszanować. W żadnym wypadku negować czy krytykować.

I najważniejsza kwestia! ja jestem (jeszcze) młoda, obracam się w młodym towarzystwie, więc rozpieszczanie psa jest naszą domeną. Nie wiem czy za parę lat, jak dopadnie mnie szara, zwykła rzeczywistość to czy nadal będę pamiętać o psich urodzinach. Tak samo, jeśli moje stado powiększy się o kilka psów, czego nie planuję, ale życie pisze różne scenariusze to czy będę o tym pamiętać? nie wiem. Tak samo, jak byłam młoda i nawet nie pomyślałam, kiedy psy miały urodziny. No wstyd, jednak na moje wytłumaczenie jest fakt, że prezenty psiaki dostawały bez okazji.  Ale święta bożego narodzenia są hucznie reklamowane co roku, więc mam nadzieję, że o tym nie da się zapomnieć.

A jak jest u Was? Świętujecie psie urodziny? kupujecie prezenty czy raczej wolicie fajnie spędzić czas? Albo myślicie, że to fanaberia jest?